Ski leraar in Oostenrijk voorheen Obertauern – Blog Nederlandse Skileraar in Oostenrijk

August 20, 2026August 20, 2026

Seizoen 26/27 on the corner!

De zomer loopt langzaam op zijn einde. De prachtige zonnige dagen en weken worden ingeruild voor wisselvallige regenachtige dagen. Nog steeds aangenaam, maar geen hoog zomer meer. De schoolvakanties lopen op hun einde en voor je het weet is iedereen weer in de naar school en naar werk modus.

Tussenstop

Ik ben inmiddels weer aan de slag als attractie park operator bij Duinrell in Wassenaar. Een tijdelijke aanstelling op de plek waar ik drie jaar geleden ook gewerkt heb. Deze zomer was het vinden van een tijdelijke baan niet eenvoudig. Veel gesolliciteerd en ook heel vaak afgewezen of niet eens voorgedragen. Dieptepunt was een administratief baantje bij mijn oude werkgever in Den Haag, waar ik 26 jaar met veel plezier gewerkt heb. Ik werd afgewezen met als ‘uitleg’: te weinig ervaring. Ik snap dat je een reden moet geven, maar bedenk dan tenminste een reden die geloofwaardig is. In de loop van het niet vinden van een baantje word ik telkens makkelijker t.a.v. wat voor werk ik wil gaan doen. De lat gaat naar onder omdat je nergens wat vindt. Toch speelt leeftijd denk ik ook een rol. Bijvoorbeeld bij mijn sollicitatie bij zes AH supermarkten als vakkenvuller, zes keer afgewezen zonder ook maar meer dan naam, adres, leeftijd in te vullen in het sollicitatieformulier. Als 21+’er kost je 3 keer zoveel als een 15 jarige. Het wordt niet als reden opgegeven want dat mag niet, discrimineren op basis van leeftijd. Maar het is wel opvallend dat ik zes keer op een van de eenvoudig instapbare banen niet een keer op gesprek mag of gebeld wordt over motivatie of ervaring. Misschien wordt je als 58 jarige werkzoekende ook wel een beetje achterdochtig als het maar niet lukt. Ik weet het niet. Maar ik ben blij met mijn contract bij Duinrell. Zij waren ook meteen positief en wilde me graag snel hebben. In twee, drie dagen was alles geregeld van aanmelden tot solliciteren tot ondertekenen tijdelijke aanstelling.

Hink stap sprong

Van full time huisman, en recreant tennisser naar operator attractiepark. Dan eind oktober en begin november drie weken naar Spanje. Weer naar huis om spullen te pakken en 1 december beginnen in Neustift bij de skischool op de Stubaier Gletscher. Inmiddels met de skischool al wat voorlopige afspraken gemaakt en voorzichtig aan het voorbereiden.

Altijd meer gear!

Handschoenen kun je niet genoeg hebben als wintersporter. Handschoenen en wanten voor verschillende weertypen. Op de gletscher heb je echte winterhandschoenen nodig voor de dagen dat we -20 graden Celsius met heftige wind hebben. Maar ook wat dunnere voorjaarshandschoenen waar je niet te veel in transpireert zoals bijvoorbeeld langlauf handschoenen. In de loop van de jaren heb ik vele soorten handschoenen uitgeprobeerd. Er zijn een aantal hele goede merken die ook vaak heel prijzig zijn zoals Hestra, Leki en Reusch. Voor dagelijks gebruik gedurende het hele seizoen heb je stevige warme handschoenen nodig die ook tegen een stootje kunnen. Veel handschoenen gaan redelijk snel kapot door het dragen van de ski’s, sneeuw scheppen en andere klussen. Ik heb jaren lang goedkope winter werk handschoenen van de bouwmarkt gebruikt wanneer ik echt moest scheppen en klussen. Je dure leren handschoenen kunnen daar vaak niet goed tegen. Dit jaar ga ik de bekende Amerikaanse handschoenen van de firma Kinco uitproberen. Deze handschoenen zijn warm en sterk. Ze kosten slechts een fractie van de dure Hestra’s en Leki’s, zien er goed uit en hebben zeer goede reviews. Zowel onder skiërs als werklui. Voor mij belangrijk is dat ik aan de handschoenen pols bandjes kan bevestigen, zodat je de handschoen uit kan doen zonder bang te hoeven zijn dat je ze verliest.

Seizoen 2026/2027

Het winter skiseizoen 2026 begint in de Alpen in de loop van de herfst. Deze zomer hebben alle zomer ski gebieden in de Alpen moeten sluiten vanwege de hoge temperaturen en gevaarlijke situaties op de gletschers. Een voor een moesten de skigebieden dicht, met als laatste de Stelvio gletscher in Italië. Dit is de eerste keer dat er in de zomer helemaal geen ski mogelijkheden overbleven in de Alpen. Is dat erg, is een goede vraag. Wanneer je verschillende foto’s in tijd van willekeurige gletschers vergelijkt, dan is het terugtrekken of smelten van alle gletschers een pijnlijke waarschuwing van het onstopbare proces van globale opwarming. Zomer skiën was nooit weggelegd voor de doorsnee skiers. Het zijn de wedstrijd skiers die in de zomer op sneeuw, eigenlijk ijs, blijven trainen. In de zomer kan dat ook redelijk goed in de verschillende skihallen die we in Europa hebben. En dan is er voor de echte toppers met grote nationale budgetten nog de mogelijkheid enige tijd in Zuid-Amerika te trainen. Argentinië en Chile hebben zeer goede skigebieden met uitstekende mogelijkheden. Over enkele jaren zal zomer skiën in Europa niet meer mogelijk zijn. Openingsdata zijn afhankelijk van temperatuur en neerslag. De hoog gelegen gebieden, vaak met (resten) van gletschers, gaan vanaf september weer open. Via deze site van Skiinformatie.nl kun je kijken wanneer welke gebieden waarschijnlijk weer open gaan.

April 29, 2026August 20, 2026

Winter 25/26 over and out!

Woensdag 29 april 2026 en al weer twee weken thuis in Den Haag. Tijd om het skileraar blog bij te werken. Na vier en en halve maand van huis is het heel fijn om weer thuis te zijn. Thuis bij mijn lieve vrouw en stoere zonen en natuurlijk de gekke hond. Thuis in een huis waar de aanbouw eindelijk af is en we kunnen genieten van een hele mooie extra kamer in de tuin (zie foto’s).

Einde Seizoen

Mijn eerste seizoen boven op de Stubaier Gletscher was in verschillende opzichten een succes. De verandering van ski omgeving heeft mij goed gedaan. Een nieuw gebied met nieuwe mogelijkheden was heel erg inspirerend en verfrissend. Een nieuwe skischool met nieuwe collega’s was in het begin uitdagend, maar na verloop van tijd heel erg rustgevend. De eerste dagen/weken ben je een beetje op zoek naar je plek in de gemeenschap, ontdek je hoe zaken georganiseerd zijn en wat er van je verwacht wordt. Nieuwe collega’s werkt ook heel inspirerend. Nieuwe tijdelijke vrienden, nieuwe connecties en nieuwe drivers.

Pro’s

De grootste pluspunten waren dit seizoen toch wel het nieuwe ski gebied met echt hele goede mogelijkheden om met zowel beginners als licht gevorderde skiërs gevarieerd terrein te gebruiken voor de oefeningen. Meer variatie dan in mijn vorige ski oord, Obertauern. Ook voor mijzelf meer mogelijkheden om als skiër te trainen en te oefenen omdat het gebied heel erg geschikt is voor zowel de beginnende als de gevorderde skiër. Dan natuurlijk de mogelijkheid om voor het begin van de lessen zelf dagelijks 45 minuten op bijna lege pisten te kunnen skiën is niet uit te drukken in een geld waarde. Je komt boven met de gondel aan, klikt je ski’s aan en bent weg voordat de drukte losbarst, is echt priceless. De kwaliteit van de sneeuw op 2500m hoogte was het hele seizoen in top conditie! Heel veel leuke nieuwe collega’s uit verschillende landen, met verschillende achtergronden en verschillende motivaties om op dit moment in hun leven hier met jou op de berg te staan. De relaxte sfeer in de skischool, soms wat te ontspannen wat mij als nuchtere hollander betreft. Samen met de skileraren in de middagpauze een broodje eten, maandag Schirmtag, vijf dagen werken per week. En Innsbruck vliegveld op steenworp afstand voor als je echt heel snel naar huis moet.

Con’s

De reis per bus en gondel naar boven iedere morgen (40-50 minuten). In Stackler, waar ik woonde, slechts eenmaal per uur een bus. Als het koud is, dan is het ook heel erg koud bovenop de Gletscher (heb sokken met verwarming gekocht). Minder uren arbeid, dus ook minder euro’s verdienen. Ontbreken van structurele skileraar training.

Final result

Wanneer ik de voor- en nadelen tegenover elkaar zet is voor mij de einduitslag zeer positief. Dat reizen, daar wen je aan. Geen bus, dan ga je lopen naar Neustift. Kou, daar kun je je op kleden. Voor het geld doe ik dit niet. Als skileraar word je niet rijk, zelfs niet met goede fooien. In het begin miste ik een beetje de aansluiting met de collega’s. Maar ik kwam natuurlijk uit een verwende situatie waar iedereen je kent en nieuwe collega’s afhankelijk van je zijn. Maar dat gat heb ik snel overbrugd en heb in dit eerste seizoen Stubaier Gletscher een leuke, warme en vrolijke vriendenkring opgebouwd. Met oud en jong, man en vrouw, lokaal en buitenlands, skiërs en snowboarders. Veel gelachen maar ook een beetje gehuild (relatief veel blessures onder collega’s (hoofdzakelijk kniebanden)). Over het algemeen zeer leuke klanten gehad van verschillende plekken op de aarde en natuurlijk verschillende niveaus wat skivaardigheden betreft. Een aantal echt heel goede skiërs maar ook een aantal mensen die wellicht er verstandiger aan doen het bij berg wandelen en apres-ski te houden. Wat helemaal geen schande is, mijn eigen lieve vrouw heeft hoogtevrees en wordt al duizelig als ze op een krant staat. Zij weet dat ze nooit op de latten zal staan en heeft daar vrede mee.

I’ll be back

een bekend Oostenrijks gezegde. Volgend seizoen ga ik terug naar de Stubaier Gletscher. Het skigebied is goed, veelzijdig en fantastisch wat sneeuw kwaliteit betreft (kwantiteit is altijd voor verbetering vatbaar). De skischool is goed. Geen rare zaken, ik word als medewerker en collega correct behandeld, salaris zou wat meer kunnen zijn, maar dat is niet mijn main driver. Onderkomens zijn op zich OK. Het ene skileraar huis is wat mooier, moderner als het andere, maar iedereen heeft een eigen bed (soms gedeeld), je kunt er koken, douchen en soms ook je kleding wassen. Neustift is geen apres-ski oord dus het is er niet overdreven partyminded, maar je kunt je er toch redelijk goed vermaken. De grote stad is op een klein halfuurtje rijden dus daar kun je alles vinden waar je maar naar op zoek bent.

If I were the Boss

Ik zou als chef een paar aanpassingen maken. Welke in mijn ogen de skischool nog beter en professioneler maken.

Training

De wekelijkse training van de ski- en snowboard leraren zou ik verplicht maken. De training verdelen in drie niveaus: anwarter, landes, organisation. De twee eerste levels zijn op basis van het skileraar diploma en de werkervaring van de deelnemers, het derde niveau is een training gericht op de leraren die ook organisatorische taken uitvoeren. Als trainers zou ik de huidige hoogst gediplomeerde instructeurs inzetten. Twee- of driemaal per jaar zou ik ook een externe trainer inhuren die zich gespecialiseerd heeft in kinder skiles. De trainingen zou ik deels verplicht (vaste dag/vaste tijd) en deels vrijwillig (zaterdagochtend) maken. Op de vrijwillige trainingen wordt voornamelijk gewerkt aan reuzen slalom en off-piste vaardigheden. In het begin van het seizoen en voor de twee perioden in de hoogseizoensweken vooral de focus op beginners/licht gevorderde en gedurende het seizoen vooral heel veel op de eigen ski vaardigheden richten. De organisatie training geheel focussen op de opbouw, inrichting, bemensing, communicatie en verkooptraining van en rond de verschillende ski- en snowboardlessen. Voor alle seizoensleraren is eenmalig een training in verkoop techniek verplicht.

Organisatie

Voor de opbouw van het kinderland zou ik drie/vier teams met vaste krachten maken die wekelijks aangevuld worden met medewerkers die slechts een deel van het seizoen op de skischool werken. In ieder team ten minste een Staatlich skilehrer en een goede mix tussen dames en heren.

In het hoogseizoen (of de verschillende hoogseizoen weken) is de skileraar ruimte op het Gamsgarten kantoor tussen 09:00-10:00 en 12:00-13:00 uur exclusief gereserveerd voor de skileraren die skiles moeten geven.

Wekelijks hebben twee personen orde dienst in de ski leraar ruimte; dit houdt in o.a. schoonmaak, afval, water jerrycans, schoenen, stokken, ski’s en tassen beheren (vnl. mensen aanspreken).

Transparant zijn in de communicatie naar alle medewerkers toe over het toedelen van de lesuren. Wellicht daarin ook aangeven dat de seizoensleraren voorrang krijgen op het invullen van uren, de vaste krachten die uit Innsbruck e.o. komen i.v.m. reistijd en -kosten vier lesuren per dag krijgen en de Neustift e.o. medewerkers ook slechts een halve dag lesuren kunnen krijgen.

Epiloog

Na twee weken acclimatiseren is het weer terug in de Hollandse werkelijkheid. Het is heel fijn weer thuis te zijn. Mijn familie weer te zien, in je eigen bed te slapen, naar de Jumbo supermarkt te gaan voor brood, melk en avondeten. In je auto te rijden, de Ikea ben ik al weer geweest. De tuin heb ik met Lucas gedaan en het uitzendbureau heeft me al weer gebeld of ik weer in Scheveningen aan de slag wil. “Wat doe je in de zomer?, is denk ik de vraag die ik het meeste krijg tijdens de lift ritjes met de klanten. Nou, deze zomer geen Beachteam voor mij. Vorig seizoen was minder leuk en ik ga weer wat anders zoeken. Wat weet ik nog niet maar er komt vast wel weer wat op mijn pad. Dus lieve trouwe volgers, dit was het weer voor het winterseizoen 25/26, ik meld me weer in oktober als ik weer wat bochtjes aan het draaien ben in Snowworld Zoetermeer. Peace and out!

March 12, 2026March 12, 2026

Seizoen 25/26 driekwart voorbij

tweede week van maart en het winterseizoen 25/26 is al weer voor driekwart voorbij. Ieder jaar sta ik er weer van te kijken hoe snel de tijd voorbijvliegt. Je ben druk bezig met lesgeven en ineens vind je jezelf op een vrije middag achter de computer en realiseer je je dat je over een maand waarschijnlijk al weer in Nederland bent. En dat maakt me ook weer erg blij. Want vier maanden van huis is toch een hele tijd. En natuurlijk heb je hier je collega’s en je sociale dingen. Het thuisfront mis ik toch wel erg.

Skileraar zijn

Dit blog gaat over mijn ervaringen als zij-instroom skileraar en daar focus ik in dit deel op. Ik ben als Landes1 leraar dit seizoen hoofdzakelijk ingezet voor de privé skilessen van gasten. Voornamelijk volwassenen en enkele keren kinderen. Mijn specialiteit is het lesgeven aan volwassenen die na hun 25ste hebben leren skiën of willen leren skiën. Ik geef veel les aan mensen die toch eens een professionele blik naar hun skikunsten willen laten kijken, mensen die lange tijd niet op de ski’s hebben gestaan en veel mensen die na een blessure of operatie toch weer willen gaan skiën maar angst hebben om te vallen en daarom les willen hebben van een ervaren skileraar. Naast puur technisch skiles ben ik dus ook veel als coach bezig. Gasten die in het verleden geskied hebben, om wat voor reden ook, een lange tijd niet op de latten hebben gestaan, en nu weer willen zien of ze het nog kunnen, leuk vinden of om hun angst te overwinnen. Bij mij is geduld, motivatie, (technische) uitleg en het delen van mijn liefde om te skiën wat ik inbreng in mijn lessen. Het skiniveau van mijn klanten varieert, maar de meeste kunnen al een beetje skiën. Echte first timers, beginners, anfängers of debutantes heb ik over het algemeen niet veel. Voor mij betekent dit dat ik snel met mijn gasten de piste op kan. Vaak begin ik wel op de oefenheuvel met de loopbandlift, maar daar gaan we relatief weer snel weg.

De basis

Om goed en veilig te kunnen skiën moet de basis, het fundament, goed zijn. En de basis bij skiën is, heel eenvoudig, hoe sta jij in je skischoen op de ski’s. Wanneer je vlak of plat in je schoen staat belast je de beide zolen van je voeten gelijkmatig. Zodra je op de ski’s iets anders wilt gaan doen dan stilstaan, bijvoorbeeld bewegen – vooruit – achteruit – naar links of rechts of stoppen en remmen, moet je wat gaan doen met de wijze waarop je je voeten belast. Voor alle voorwaartse bewegingen moet je een beetje naar voren komen en meer op de bal van je voet gaan staan – de gewichtsverdeling tussen beide voeten is nog steeds 50/50 op beide voeten. Maar het meer naar voren komen op de bal van je voet (alsof je touwtje springt) is fundamenteel. Met deze lichte voorwaartse beweging ontlast je namelijk beide ski’s van jouw lichaamsgewicht. De beweging komt voor een deel uit je enkels en voor een deel uit je beide knieën. Ik heb laatst met collega’s een training gedaan die zich anderhalfuur alleen maar gericht heeft op dit fenomeen. Het was misschien een van de beste skilerarentrainingen die ik in jaren heb gehad.

Kijken en analyseren

Als skileraar kijk je naar alles en iedereen die je tegenkomt op de piste. Een heel groot deel van de skiërs staat niet goed op de ski’s. Er wordt heel veel naar achteren geleund. Men staat te veel op de hiel van de voet in plaats van gelijkmatig of op de bal van de voet. Veel mensen leunen in de bocht naar binnen (of naar de bergkant) en dan wordt er met verschillende delen van het lichaam gedraaid en gezwaaid welke niet direct verbonden zijn met de ski’s. Toch komen al deze mensen met veel plezier en soms grote snelheid van de piste af. En dat vind ik heel fijn. Maar toch zou ik ze allemaal graag een ochtendje of een middagje langs willen hebben om met hen aan hun techniek te werken. Voor mij is naast het zien van de technische skifouten ook vaak een teken dat er niet zuiver geskied wordt het feit dat de vorm van de bochten meer in een Z-vorm dan in een S- of C-vorm is. Wanneer je technisch zuiver skiet, zijn de bochten ronder van vorm en beheers je in het uitsturen van de bocht de overall snelheid van je afdaling. Je remt af voordat je de nieuwe bocht inzet. De zigzag skiërs slippen of rutschen van de ene bocht in de andere en alleen door flink de kanten van de ski’s erin te gooien is er enige mate van tempocontrole. Deze skiërs zijn voor mij de gevaarlijkste want er is meer sprake van dat de ski’s met de skiërs skiën, dan de skiërs met de ski’s skiën. Zij zijn niet echt in controle en kunnen op de piste niet op tijd stoppen wanneer dit nodig is. Kans op ongelukken/botsingen met hoge snelheid liggen hier op de loer. Wanneer de kwaliteit van de pisten gedurende de dag minder wordt door het gebruik ontstaat er een gevaarlijke combinatie van hoge snelheid, overmoed, overschatting van eigen kunnen en ijzige of hobbelige pisten. Helaas zijn er dit seizoen weer veel echte ongelukken op de pisten gebeurt. Ik bedoel niet de pech ongelukken van vallen en blesseren, nee ik bedoel de full on collisions waarbij skiërs vol tegen elkaar aan botsen op kruisingen, smalle of onoverzichtelijke delen van de piste. In Oostenrijk worden dit soort ongelukken echt als verkeersongelukken behandeld en komt vaak de politie er bij kijken. Naast de jaarlijkse tientallen lawine slachtoffers kennen we hier ook ieder jaar hele tragische skiongelukken waarbij personen zeer zwaar gewond raken en zelfs sterven.

Ontwikkeling als skiër

Dit seizoen heb ik mezelf als skiër weer verder kunnen ontwikkelen. Bij de skischool Neusstift wordt er minder georganiseerd getraind dan ik in Obertauern gewend was. Daarom trainen we in verschillende samenstelling in de ochtend voordat de lessen beginnen. Wanneer je geen opbouw dienst hebt (1 maal in de 4 weken), dan kun je van 08:40 – 09:45 vrij de piste op gaan. Je moet wel vroeg je mandje uit en met de eerste bus en gondel omhoog maar dan heb je het gehele gebied voor jezelf. Ik doe dit eigenlijk elke dag als ik moet werken. Wanneer ik vrij heb vind ik mezelf ook vaak al vroeg op de berg. Ja, je bent nu eenmaal ski gek of niet. Omdat het zonder trainer is, moet je wel enige zelfdiscipline opbrengen. Maar het geeft ons ook de vrijheid als we dat echt willen om gewoon als een stel malloten drie kwartier van de pistes af te knallen. Ik train met een aantal collega’s op technische zaken. Hoofdzakelijk verbeteren van onze carve skills. Met behulp van video’s op Youtube en veel met elkaar praten en advies vragen aan collega’s wordt het beter. De laatste twee weken hebben we n.a.v. een video van ski kampioen Ted Ligety behoorlijke stappen voorwaarts gemaakt. Met name in het veel vroeger al een hoge kanten hoek bereiken. Mijn probleem was altijd dat ik de ski’s wel op de kanten krijg, maar dat het te lang duurt. Ik ben of was te reactief bij het inzetten van de nieuwe bocht. De video van ex wereld- en olympisch kampioen Ligety spoort ons aan om juist al heel vroeg in de bocht het lichaam naar binnen te kiepen waardoor de ski’s veel eerder op de kanten komen. Dan moet je tijdens de bocht de knik met je boven lichaam maken want anders val je naar binnen in de bocht omdat je te veel op de binnen ski staat. De druk moet natuurlijk hoofdzakelijk op de buiten ski komen. Tijdens het uitsturen van de bocht breng je je dal hand heel licht naar voren zodat je lichaamszwaartepunt mooi op het midden van je ski’s komt en bereid je je voor op de volgende bocht. In de ingesloten video wordt het door de meester uitgelegd en toegelicht. Ik voeg daar in al mijn bescheidenheid nog een tip aan toe en dat is dat je ervoor moet zorgen de de tips van de ski’s, de punten, min of meer op dezelfde hoogte zijn. Druk niet zoals zoveel skiërs doen je berg ski tijdens de bocht naar voren. Dat resulteert in een heup die scheef staat en beperkt je verdere beweging mogelijkheden. Merk je nou dat dit bij jou gebeurt, druk dan in de bocht je dalski naar voren zodat de punt op de zelfde hoogte komt als je bergski.

Laatste maand winterseizoen 25/26

Het schrijven van mijn blog geeft me altijd de kans om een beetje na te denken over het heden, toekomst en verleden. Ik wordt inmiddels al links en rechts gepolst of ik volgend jaar weer terugkom. Vanuit Obertauern wordt ik door ex-collega’s gevraagd of ik daar weer terug kom want ze missen me. Ik mis hun ook, de vrienden daar. Wat ik hier heb gevonden en daar mis is de relaxte en vriendelijke werkomgeving. Vrij van ski ego’s die denken dat ze Gods gift to skiing zijn of troela’s met attitudes. De Tyrolers zijn nuchter (als ze niet gezopen hebben), direct, down to earth en open en eerlijk. Een mentaliteit die mij erg aan staat. Je ziet dat dat meteen ook als bedrijfscultuur wordt overgenomen door de medewerkers die van buiten Tyrol komen, ongeacht of het Duitsers, Belgen, Nederlanders of Kroaten zijn. Men doet hier normaal want dat is de norm. En dat bevalt me. De hoofdreden voor mij om na jaren Obertauern over te stappen naar Stubaital is en blijft de sneeuwkwaliteit. Die is hier Super! In de periode dat ik hier nu ben (vanaf 1 december 2025) heb ik denk ik 4-5 mindere of slechte skidagen gehad waarbij de sneeuw niet optimaal was. Wat weer betreft heb je hier in het hooggebergte natuurlijk veel dagen met extreem weer (wind, kou, sneeuw, geen zicht). Als ik weer thuis ben in Den Haag zal ik met mijn familie de plannen en mogelijkheden voor volgend jaar bespreken en dan een beslissing nemen wat ik winter 26/27 ga doen.

Afsluiter

Ik sluit graag af met wat mooie plaatjes, dus hierbij een collage van fotoś van de afgelopen maanden.

January 12, 2026January 12, 2026

Seizoen 25/26 goed van start

Eind november hebben Gabi, Angel en Lucas mij afgezet in het mooie Neustift in het Stubai dal. Een paar dagen zijn we gezellig met elkaar wezen skiën, eten en rondkijken en op 1 december 2025 ben ik officieel begonnen bij de skischool Neustift Stubaigletscher. De familie is weer naar huis gereden en ik bleef hier met al mijn spullen achter.

Aan de slag

In de skischool van Martin Ofer in Neustift wordt een breed scala aan lessen aangeboden. Natuurlijk de groepslessen voor kinderen en volwassenen, maar ook privélessen en voor de allerkleinste beschikt de skischool over een eigen crèche. In het bergstation van de Gamsgarten gondelbaan is het bureau op de gletscher gevestigd. In dit gebouw zit ook de crèche en speciaal voor de skischool exclusief het restaurant waar de kinderen van de groepslessen tussen de middag eten en gedurende de dag pauzeren om wat te drinken, op te warmen of om bij te komen. In ons exclusieve kinderland met drie overdekte loopbandliften beschikken we ook nog over een blokhut met verwarming en toilet en natuurlijk een carrousel.

Specials

De skischool biedt naast de gebruikelijke skilessen voor groot en klein ook diverse specials aan: langlauf, telemark ski, off-piste ski, ijskletteren, fakkeltochten, winter wandelingelen en bedrijf- of teamevenementen (m.n. slalom wedstrijden). Voor ieder wat wils. Ook als je niet op de ski’s wilt of kunt staan is er van alles te doen in het mooie Stubai dal.

Werken op de gletscher

Nieuw voor mij dit seizoen is dat naast de busreis van huis naar werk er ook nog een gondel rit van 20 minuten gemaakt moet worden. Dat is wel even wennen, wanneer je ski-in ski-out gewend bent. Maar het heeft ook wel weer zo z’n charme. In de ochtend heb je met de collega’s de tijd om een praatje te maken, de dag of de lessen voor te bereiden en van het wonder mooie uitzicht te genieten, inclusief de verschillende groepen Gemsen die hier wonen. Ik heb samen met een collega in het dalstation van de gondel een verwarmde kast gehuurd waar we onze schoenen en ski’s in opbergen. In de ochtend heerlijk droge en verwarmde schoenen aantrekken, geen gesjouw met spullen en dat voor een speciale skileraar prijs. Service van de collega’s van de Intersport Stubaital.

De dagelijkse gondeltocht kan bij klanten leiden tot te laat komen voor de groep- of privéles. In het hoogseizoen staat er onder in het dalstation een behoorlijke lange wachtrij. Wij mogen er via een medewerkers toegang langslopen maar de eerste dag komen veel klanten te laat. Het meest extreme tot nu toe was een klant die een uur en tien minuten te laat kwam voor z’n privéles.

Waar ik ook even aan moest wennen zijn de omstandigheden boven op de gletscher. Mijn vorige werkplek zat tussen de 1700 en 2300 meter hoogte in. Nu beginnen we op 2200 meter en kunnen we tot 3300 meter hoog gaan. Dat is dus boven de boomgrens. Hier hebben wind en sneeuw vrij spel. De afgelopen week was het in de nacht -20 graden Celsius op de berg en overdag -14 graden. Met een sterke wind wordt het dan heel erg koud. Dat is voor onze klanten en voor onszelf erg zwaar. De verkoop van de verwarmingszakjes die je in hand- of skischoenen kunt stoppen steeg naar record hoogte. Ik heb deze extreme kou twee dagen aangekeken en heb toen eindelijk na 7 jaar elektrisch verwarmde sokken gekocht. De kou was zo extreem dat zelfs met het, tijdens de pauze, bij de verwarming opwarmen van de voeten het niet te doen was. De sokken komen met oplaadbare batterijen die ik in de pauze weer oplaad zodat ik ze lekker op standje zweetvoet kan zetten.

Wij hebben hier, in tegenstelling tot de skischool in Obertauern, een middagpauze. Gezamenlijk eten we een broodje, meegebrachte hap van gisteren of een in het restaurant gekochte maaltijd in de skileraar ruimte op de skischool. De skileraren die met de kindergroepen skiën, eten met de kinderen mee in het kinderrestaurant. Dagelijks een andere hap waar met veel plezier van genoten wordt. De middagpauze heb je echt nodig wanneer de omstandigheden extreem zijn. Temperaturen van minus 15 en een harde wind putten je enorm uit. De pauze heb je nodig om op te warmen, energie bij te tanken en even beschut in de aangename warmte te zitten. Ik gebruik hier ook speciale crème die tegen de zon en de kou beschermd.

De skipakken van de skischool zijn erg goed. Ze worden gemaakt door de firma Schoffel en bestaan uit een stevige skibroek met verschillende zakken en de mogelijkheid om te ventileren wanneer het weer warm wordt middels twee ritsen op de zijkant van de broekspijpen, een stevige ski jas met veel zakken en een capuchon die over de skihelm heen past en een lekkere onderjas die zorgt voor de extra warmte op koude dagen. Ik heb in de extreem koude dagen ook nog een driekwart gevoerde broek gedragen over mijn thermo broek. Verder draag ik altijd een thermoshirt met lange mouwen en nog een t shirt met korte mouwen. Laagjes, laagjes, laagjes. Tijdens de koude dagen droeg ik dunnen onderhandschoenen en daaroverheen een van de verschillende gevoerde Hestra handschoenen die ik in de loop der jaren heb verzameld. De skidag wordt extreem verpest wanneer je koude voeten of koude handen hebt. Die warmen buiten zelden weer op. Op de gletscher moet je daarom voorzichtig zijn met het uitdoen van je handschoenen om even een foto of video te maken. 2 minuten blote handen is 20 minuten proberen de ijsvingers weer op te warmen.

De binnenschoenen van mijn skischoenen waren aan vervanging toe. Ik heb eerst op internet gezocht maar kon eigenlijk alleen maar dure oplossingen vinden. In Neustift zitten verschillende goede ski speciaal zaken. De firma Danler heeft mij enorm geholpen aan een paar nieuwe binnenschoenen van het merk Lange, de verwarmde ski sokken heb ik ook bij hen aangeschaft. Zij zijn gespecialiseerd in skischoenen voor moeilijke voeten. Erg kundig en willen je niet per se een paar dure tailor made Strolz skischoenen verkopen. Een top zaak met zeer vriendelijke medewerkers.

Blij met de verandering

Als je als ervaren skileraar bij een nieuwe skischool aan de slag gaat wordt je natuurlijk veel gevraagd naar de reden of motivatie om van plek te veranderen. Ook veel vragen over de verschillen en de overeenkomsten tussen beiden kom je veel tegen. Het geeft je de gelegenheid om nog eens goed na te denken over de overstap. Het klinkt bijna als een voetballer die van club A naar club B gaat, maar zo voelt het wel een beetje.

Tot nu toe ben ik tevreden met mijn keuze om te verkassen. Het voorseizoen waren wij gezegend met goede sneeuw, lage temperaturen en redelijk veel klanten. In de drie weken rond kerst was het hier net zoals overal goed druk. Veel groep- en privé lessen. Ik heb tot nu toe een keer een halve week groepsles gegeven en de rest alleen maar privéles. De leiding van de skischool heeft een hoge pet van mij op en geeft mij alleen maar prettige klanten, af en toe een echte beginner maar hoofdzakelijk mensen die al een beetje tot aardig goed kunnen skiën. Ik zorg ervoor dat veel klanten hun les bij ons verlengen. Dat is goed voor mij, want dan blijf ik aan de slag en goed voor de skischool want dat betekent omzet. Zoals gezegd hier hebben we een middagpauze van een uur en werken we maximaal vier lesuren per dag. Ook heeft iedereen minimaal een dag vrij per week. Daardoor maak ik hier minder uren dan in Obertauern en dat merk je in je loon.

De nieuwe skischool komt natuurlijk ook met nieuwe collega’s. Hier een bonte verzameling van vaste, terugkerende, seizoensleraren en de ‘gap-year’ kids. Het zwaartepunt ligt hier toch wel bij Duitse en Oostenrijkse ski- en snowboard leraren, weinig tot geen echte exoten of gekke Scandinaviërs. . Van de 125 leraren in het hoogseizoen waren er +/- 12 Nederlands. De snowboard afdeling van de skischool wordt geleid door een Nederlandse collega en bestaat uit +/- 10 man/vrouw tijdens hoogseizoen. Wat hier opvalt is dat er minder naar de skidiploma strepen op ieders jasje wordt gekeken. Tenminste zo beleef ik het. Iedereen wordt min of meer gelijk behandeld en gewaardeerd. Natuurlijk lopen er een paar lang dienende skileraren rond die hier en daar een streepje voor hebben, maar dat blijft alleszins binnen de perken. Alle seizoensleraren zitten in een 3-4 wekelijks roulatie schema, ongeacht of ze groep- of privéles geven, moeten ze meehelpen met het opbouwen en afbreken van het kinderland, ongeacht of ze kleuterleidster of Staatlich skileraar zijn. Een eerlijke verdeling van de lasten en de lusten.

Wat ze hier niet hebben is een gestructureerd ski- en snowboardleraar trainingsprogramma. Trainingen vinden op ad hoc basis plaats. Heb hier met een aantal collega’s over gesproken en we gaan een plannetje bedenken om iets voor te stellen. Met in ons achterhoofd dat zaken hier niet snel veranderen.

Net als in Obertauern worden de lessen via de Waldhart skileraar app doorgegeven. Ook moeten de gewerkte uren in deze app verantwoord worden. Je gewerkte urenoverzicht, beschikbaarheid en nog wat zaken zijn allemaal via de mobiele telefoon beschikbaar.

Mijn waardering van de nieuwe skischool is zeer positief. Het gaat er hier meer ontspannen, relaxter aan toe dan in Obertauern. Minder schools. Je contract wordt niet beëindigd wanneer je bij de oefenpiste zonder skihelm aan het les geven bent. De skischool moedigt iedereen juist aan om in de kleding van de skischool te skiën in hun vrije tijd. En onderling heerst er een familiare en kammeradelijke sfeer. De skischool leiding heeft iedereen al twee keer uitgenodigd voor een sociaal samenzijn waarbij kosten nog moeite bespaard werden.

August 22, 2025August 22, 2025

Seizoen 25/26 om de hoek

Het is nog zomer, zo eind augustus, maar langzaam maar zeker begint bij iedere skifanaat het alweer te kriebelen. In je Tijdlijn komen al weer ski video’s voorbij en stiekem heb je de eerste materiaal checks alweer gedaan. De afgelopen twee maanden ben je gebombardeerd met zomer vakantie foto’s en video’s van mensen die je normaal alleen met skihelm en -bril op kent. Links en rechts zijn wat skileraar reunies geweest en je bent in je hoofd al aan het plannen. Wanneer ga ik weer trainen in de skihal, welke oefeningen moet ik gaan doen voor mijn benen, schouders en romp.

Zomerbaan

In the off season doe ik graag een paar dingen: relaxen, bij mijn familie zijn, tennissen en wat zakgeld verdienen voor de komende winter. Deze zomer heb ik, net als vorig jaar, een uitzenbaantje via TempoTeam. Ik ben weer lid van het Beachteam Scheveningen van de gemeente Den Haag. De gehele zomer, van juni tot begin september, werk ik op het Scheveningse strand, boulevard en af en toe in de weekenden op het strand van Kijkduin. Wij zijn als Beachteam de gastheren en -dames van de gemeente. Wij helpen bezoekers en toeristen hun verblijf zo aangenaam mogelijk te maken. Daarnaast helpen wij de verschillende hulpdiensten die op het strand en boulevard actief zijn: Reddingsbrigade, brandweer en politie, Toezicht, Verkeersregelaars, Fietscoaches en de collegaś van het infopunt Scheveningen. Vorig jaar was een test jaar, dit jaar is er structureel geld beschikbaar voor onze werkzaamheden. Naast heel veel contact met bezoekers hebben we heel veel contact met alle verschillende diensten die er op en rond het strand actief zijn en de medewerkers van de strandtenten en alle andere ondernemingen die hun brood verdienen in de toeristenindustrie. Leuk, afwisselend en actief werk. Iedere dag buiten in de zon, voetjes in het water, wat wil je nog meer?

Voorbereiden volgend seizoen

Zoals in mijn vorige blog reeds aangekondigd, ga ik komend seizoen werken in Tirol voor Skischule Neustift Stubaier Gletscher. Kreeg na mijn vorige blog aardig wat reacties op dit nieuws. Allemaal positief, ook een hoop vragen natuurlijk. Nu, eind augustus, als je nog meer tijd hebt genomen om afstand te nemen, dan voelt deze beslissing nog steeds goed. Ik heb vijf seizoenen in Obertauern gewerkt en het corona jaar in Snowworld Zoetermeer. Dan is het heel normaal om eens ergens anders te gaan kijken. Een skischool die iets kleiner is en waar het skiseizoen gezegend is met heel veel goede sneeuw tot het einde van het seizoen. Mind you, Stubaier Gletscher skigebied start op 2100 meter hoogte en gaat door tot 3200 meter. Daar is dus altijd sneeuw. Het aanvangspunt van de pisten hier is voor sommige skigebieden het hoogste punt (ongeveer). Ik was de afgelopen twee seizoenen, zeker de laatste vier weken van het seizoen, en ook vaak bij aanvang van het seizoen, niet blij met de hoeveelheid en kwaliteit van de sneeuw in Obertauern. En dan is Obertauern een van de meer sneeuw zekere skigebieden in Salzburgerland. Heb vaak meegemaakt dat als het in de nadere gebieden niet goed was met de sneeuwcondities, dat veel mensen voor een dag naar Obertauern kwamen om daar te skieën. Wat nieuw voor mij is, is de dagelijkse rit met de gondel om in het skigebied te komen. Én in de echte wintermaanden is het er heel erg koud. Omdat het skigebied zo hoog ligt, boven de boomgrens, heeft de wind er vrij spel. Maar goed, kou daar kun je je op kleden.

Planning komende maanden

De komende maanden, tot aan het moment van afreizen ziet mijn planning er als volgt uit. Tot 7 September werk ik nog op het strand. Dan heb ik tot 20 oktober om twee belangrijke dingen te doen: Begane grond van ons huis de muren en plafonds schilderen en met een maandkaart van Snowworld Zoetermeer lekker gaan trainen in de skihal. In oktober gaan we drie weken naar Spanje. Eerst met zoon Oscar en schoondochter Aurora en dan van 2-9 november naar Zuid Spanje met collega Balsz Thurzo en vriendin Bernadett Voloncs. Dan rijden we half november terug naar Nederland, winterbanden op de auto laten zetten, koffers pakken en zo rond 22-23 november naar Neustift, Stubaitalstraße 91. Ik hoop dat Gabi mee rijdt naar Oostenrijk, ze kan eenvoudig via Innsbruck terug vliegen naar Rotterdam en dan kan het nieuwe avontuur beginnen,

Skiles geven aan mijn neefjes en nicht

Voor dat ik weg ga moet ik nog wel even aan de drie oudste kinderen van mijn zus Vera skiles gaan geven. Zij gaan dit jaar met hun vader Jan in de kerstvakantie op wintersport en willen vooraf al een beetje les nemen om niet helemaal als een newbees in de sneeuw te staan. Lijkt me heel leuk omdat het drie hele lieve kinderen zijn, maar ook omdat ze behoorlijk sportief zijn, dus ik ga er een beetje van uit dat ze het snel oppikken. En aan kinderen les geven is altijd leuk want zij kennen geen angst en motiveren elkaar. Mocht dit avontuur tot leuke foto’s en verhalen leiden, dan zal ik er nog een verhaaltje aan besteden voordat ik naar Oostenrijk ga.